About

Όπως είναι γνωστό σε όλους/ες, κάθε μέρα που περνάει η κατάσταση στους χώρους, τις πολιτικές ανταγωνιστικές κινήσεις και εγχειρήματα γίνεται όλο και χειρότερη. Η άνοδος στην εξουσία του εθνολαϊκιστικού σχήματος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2015, έφερε περισσότερο από ποτέ στην επιφάνεια την κρίση στρατηγικής και το κενό σχεδιασμού για το σύνολο σχεδόν του ανταγωνιστικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Ακόμα και αυτοί/ες που δεν είχαν αυταπάτες για το περιεχόμενο και την ουσία της «αριστερής κυβέρνησης» και από την αρχή έκαναν σαφές ότι αυτή η κυβέρνηση αποτελεί μια ξεκάθαρη επιλογή των πολιτικών σχεδιασμών του ελληνικού κεφαλαίου και γενικότερα της καπιταλιστικής κυριαρχίας στη χώρα, δεν κατάφεραν ούτε να διατυπώσουν ένα στρατηγικό πολιτικό λόγο, αλλά ούτε να συγκροτηθούν αυτόνομα σε οργανωτικό επίπεδο. Αυτή τη ζοφερή κατάσταση τροφοδότησαν διάφοροι πολιτικοί παράγοντες της συγκυρίας με κύριο ίσως την ήττα που βιώνουμε και τη φτωχή αφήγηση των «αντικαπιταλιστικών» αναλύσεων που επικεντρώθηκαν στο μνημόνιο – αντιμνημόνιο, τον αντιγερμανισμό και τη «κινητοποίηση» της εθνικής λαϊκής κοινότητας ως ένα ενιαίο υποκείμενο κόντρα στους καταπιεστές των τραπεζών και των μεγάλων εθνικών κρατών της Ε.Ε, του ΔΝΤ κοκ.

Αλλά δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και στη γενικότερη υποχώρηση του προλεταριακού ανταγωνισμού και το σάστισμα του μπροστά στη συνολική ήττα «αγώνων» με άμεσες διεκδικήσεις, όπως για παράδειγμα, τη καλυτέρευση των όρων αναπαραγωγής της εργασίας κλπ.

Οι συγκεκριμένοι άξονες του πολιτικού λόγου της συντριπτικής πλειοψηφίας της αριστεράς δεν είναι κάτι το νέο. Αντιθέτως είναι μια παλιά ξαναζεσταμένη σούπα που διαχρονικά αποτελεί το κύριο γεύμα των ιδεολογικών αφετηριών της. Όπως και με τον αντιαμερικανισμό παλιότερα, έτσι και σήμερα με τον αντιγερμανισμό μπορούμε να διακρίνουμε τις βασικές αφετηρίες αυτής της ιδεολογικής προσέγγισης και τους πατρικούς της δεσμούς με τη κυρίαρχη ιδεολογία και την ευθυγράμμιση με την εθνική αφήγηση.

Η πλειοψηφία της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου αδυνατεί να δει την πολύπλοκη συγκρότηση του κόσμου του Κεφαλαίου, όπως επίσης τα όρια, τις αντιφάσεις και εν τέλει την κρίση και τραγική συρρίκνωση του Ελληνικού Κεφαλαίου, ως κομμάτι της ευρύτερης κρίσης του πολιτισμού της αξίας στο σύνολο του. Αδυνατεί να δει ότι σήμερα το τέλος της «νεοφιλελεύθερης» περιόδου, ασχέτως αν ανοίγει το δρόμο στις «αντικειμενικές συνθήκες για τον σοσιαλισμό», δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βαδίζουμε σε ένα τέτοιο τον δρόμο. Και εδώ ας θυμηθούμε τα λόγια της Λούξεμπουργκ «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» με τη δεύτερη να μας απειλεί καθημερινά ως μια πιθανή εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας.

Ωστόσο στόχος μας σε αυτό το ιστολόγιο είναι να μελετήσουμε και να επικοινωνήσουμε για τους κύριους παράγοντες που μας έχουν φέρει σε αυτό το πολιτικό τέλμα. Δεν είμαστε εδώ για να προτείνουμε λύσεις που ως δια μαγείας θα μας λύσουν τα προβλήματα. Αντιθέτως όσο αναπτύσσονται ξανά οι κοινωνικοί αγώνες, όσο διευρύνεται ξανά η ανταγωνιστική πρακτική στους χώρους των μητροπόλεων και της υπαίθρου, τόσο η θεωρητική μας επεξεργασία θα εμπλουτίζεται και όχι το αντίθετο

 

Advertisements

3 thoughts on “About

  1. Pingback: Λίγα λόγια για να ξεκινήσουμε αυτό εδώ το ιστολόγιο | Benjamin conti

  2. Pingback: Critical Theory & Personal Diaries: Benjamin Conti | Eine Parodie der Utopie

  3. Pingback: για το δεύτερο τεύχος του 0151 | Benjamin conti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s